آیا میتوان بدون دادن اولویت به آموزش و پرورش، توسعه کشور را تحقق بخشید؟
توسعه پایدار یک کشور به عوامل متعددی بستگی دارد، اما بیشک تعلیم و تربیت یکی از ارکان اساسی آن به شمار میرود. سرمایهگذاری در حوزه آموزشی نه تنها موجب افزایش سطح دانش و مهارتهای نیروی انسانی میشود، بلکه پایهگذار پیشرفتهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی نیز هست. بدون نهادینه کردن آموزش و تربیت به عنوان اولویت، دستیابی به اهداف توسعهای در ابعاد مختلف به شدت دشوار و گاهی غیرممکن به نظر میرسد. به عبارت دیگر، نیروی کار با توانمندیهای کافی و تحصیلکرده عاملی کلیدی در بهبود بهرهوری و رقابتپذیری کشورهای توسعهیافته است.
بنابراین، میتوان ادعا کرد که بدون توجه و اولویت به تعلیم و تربیت، مسیر توسعه کشور با موانع جدی مواجه خواهد شد و آسیبهایی به روند رشد اقتصادی و اجتماعی آن وارد میسازد.