عنوان جنجالی: «باربرهای نمایشگاه کتاب: فریاد خاموش وضعیت نابسامان به گوش مسئولان میرسد + فیلم»
نمایشگاه بینالمللی کتاب تهران، یکی از بزرگترین و معتبرترین رویدادهای فرهنگی در ایران به شمار میرود که هر ساله با استقبال گسترده عمومی و همکاری ناشران داخلی و خارجی برپا میشود. اما در کنار تمام شیرینیهای این رویداد، همواره مسائلی وجود دارد که نمایانگر واقعیتهای تلخ و نادیدهگرفتهشدهای از این نمایشگاه است. یکی از این واقعیتها، وضعیت باربران نمایشگاه کتاب است که در سالهای اخیر به کرات نادیده گرفته شدهاند، در حالی که آنها به نوعی نمایندگان زحمتکشی در این عرصه به شمار میروند.
باربران نمایشگاه، افرادی هستند که با زحمت و تلاش زیاد، وظیفه جابهجایی کتابها، تجهیزات و دیگر ملزومات مربوط به این رویداد بزرگ فرهنگی را به دوش میکشند. در سالهای اخیر، با افزایش سطح تقاضا و تعداد ناشران حاضر در نمایشگاه، فشار کار بر این قشر زحمتکش بیشتر شده است. تا جایی که آنها از صبح زود تا ساعات پایانی شب، به طور مداوم در حال جابهجایی وسایل و کتابها هستند. این موضوع در سال 1402، بیش از پیش توجهات را جلب کرده است.
اما آیا مسئولان و متولیان برگزاری این نمایشگاه به مسائل و مشکلات باربران توجهی دارند؟ در شرایطی که باربران با کمترین مزایا و دریافتیها در حال فعالیت هستند، صدای آنها گاهی به مراجعین و بازدیدکنندگان نمیرسد. در فیلمهای منتشرشده از نمایشگاه، میتوان به وضوح دید که باربران در زیر بار سنگین کتابها و وسایل، با خستگی و نامیدی به کار خود ادامه میدهند، در حالی که هیچ کس به مشکلات آنها گوش نمیدهد.
هزینههای زندگی، افزایش قیمتها و دیگر مشکلات اقتصادی، زندگی باربران را به چالش کشیده و این قشر اجتماعی به شدت از عدم توجه مسئولان گلایهمند است. باربران به عنوان یکی از زیرساختهای اصلی برگزاری نمایشگاه، باید از حمایتهای لازم برخوردار باشند؛ چه از نظر مالی و چه از نظر معنوی. با این حال، مشاهده میشود که اغلب آنها تحت فشار کار، بدون هیچگونه حمایت شغلی مناسبی، فعالیت خود را ادامه میدهند.
در سالهای گذشته، بارها خواستار حل این مشکلات شدهاند، اما در عمل تغییری در وضعیت آنها مشاهده نمیشود. آنها به زبان آوردهاند که باید صدای خود را به گوش مسئولان برسانند، اما آیا کسی به این فریادهای خاموش گوش میدهد؟ باربران باید به عنوان افرادی که به ترویج فرهنگ و علم در کشور کمک میکنند، در درجه اول مورد توجه قرار گیرند و شرایط کاری مناسبتری برای آنها فراهم شود.
انتظار میرود که مسئولان از نزدیک با مسائل و مشکلات باربران آشنا شوند و نسبت به آنها پاسخگو باشند. برپایی نمایشگاهی با گستره عظیم نیازمند یک ساختار مناسب و سازماندهی بهینه برای تامین رفاه و آسایش کلیه کارکنان آن است. در غیر این صورت، بیتوجهی به این افرادی که در پشت صحنه زحمات زیادی را متحمل میشوند، فقط موجب خستگی و دلسردی بیشتر آنها خواهد شد.
در پایان، برای آنکه نمایشگاه کتاب تهران به موفقیتهای بیشتری دست یابد و نام آن در عرصههای بینالمللی نیز مطرح شود، نیاز است تا توجه ویژهای به باربران و شرایط کاری آنها معطوف شود. در غیر این صورت، همواره صدای آنها به عنوان فریادی خاموش در دل این رویداد باقی خواهد ماند. جامعهای که به فرهنگ و علم اهمیت میدهد، باید به وضعیت زحمتکشان آن توجه کند و با اقدامی موثر، راهحلی برای شرایط نابسامان آنها بیندیشد.
درخواست ما از مسئولان آن است که با دیدی دلسوزانه به این مساله نگاه کرده و گامهای عملی برای بهبود وضعیت باربران نمایشگاه کتاب بردارند. در نهایت، امید است که در آینده نزدیک، باربران نیز به عنوان بخشی جدانشدنی از کاروان فرهنگی کشور، مورد احترام و توجه قرار گیرند.