بهاره رهنما، هنرمند و نویسنده مشهور ایرانی، در یک گفتوگوی تازه خود به مسأله خودشیفتگی و تأثیر آن بر فاصلهگیری افراد از دنیای کتابها و ادبیات پرداخته است. او در این گفتگو به بررسی ابعاد آسیبزای خودشیفتگی در جامعه معاصر میپردازد و نقش آن را در کاهش تمایل افراد به مطالعه و درک عمیق از مفاهیم ادبیات و شعر بررسی میکند.
رهنما با تأکید بر این نکته که خودشیفتگی میتواند ذهن فرد را به خود معطوف کرده و او را از تجربیات جمعی دور کند، بیان میکند: «امروزه با افزایش تکنولوژی و فراوانی شبکههای اجتماعی، بسیاری از افراد به دنیای بیرون و خصوصاً دنیای کتابها کمتوجه شدهاند. خودشیفتگی باعث میشود که ما از نقد و تفکر عمیق درباره آثار ادبی غافل شویم و در واقع ارتباطات اجتماعی و فرهنگی خود را تحت تأثیر قرار دهیم.»
این هنرمند با یادآوری این موضوع که خواستگاه شعر و ادبیات عمیقاً به تجربیات انسانی و روابط انسانی بستگی دارد، خاطرنشان میکند: «اگر ما نتوانیم به دیگران گوش کنیم یا از تجربیات آنها درس بگیریم، در واقع از یک منبع غنی از اطلاعات و احساسات انسانی دور میشویم. شعرهایی که فراموش کردهام نیز به همین دلیل در حاشیه قرار میگیرند. آنها تجلی احساسات و تجربیات انسانها هستند و بدون آنکه به دیگران گوش دهیم یا به درک مشترکی برسیم، نمیتوانیم به عمق این آثار پی ببریم.»
در ادامه، بهاره رهنما به وجود اهرمهای قدرتمند فرهنگی اشاره کرده و میگوید که ادبیات و هنر میتوانند به ما کمک کنند تا خودمان را بهتر بشناسیم و درک عمیقتری از زندگی و تجربیات دیگران پیدا کنیم. او تأکید میکند که ادبیات نیازمند دقت و صبر است و خودشیفتگی باعث میشود که ما این موارد را نادیده بگیریم. برخلاف فضای پرسرعت و سطحی شبکههای اجتماعی، ادبیات دعوتی است به توقف و تفکر.
به اعتقاد رهنما، بازگشت به ادبیات و کتابخوانی میتواند مانع از رشد خودشیفتگی شود و این امر در نهایت به ارتقاء کیفیت زندگی افراد کمک میکند. او یادآوری میکند که کتابها و شعرها میتوانند در زندگی روزمره ما راهنما باشند و درک عمیقتری از خود و دیگران برای ما فراهم کنند.
همچنین، او به این نکته اشاره میکند که باید به آموزش ادبیات و تفکر انتقادی در مدارس و دانشگاهها توجه بیشتری شود تا افراد از سنین پایینتر با زیباییهای شعر و ادبیات آشنا شوند و به سمت خودشیفتگی نروند. «ترویج کتابخوانی و ایجاد فضایی برای گفتوگو درباره ادبیات میتواند به تخریب خودشیفتگی در نسلهای آینده کمک کند.»
بهاره رهنما در پایان این گفتگو از مردم دعوت میکند تا به دنیای کتابها بازگردند و از آنها به عنوان یک منبع ارزشمند برای شناخت بهتر خود و دیگران استفاده کنند. او تأکید دارد که لازمه پیشرفت در زندگی فردی و اجتماعی، توجه به تجربیات و احساسات دیگران و در پی آن، استفاده از هنر و ادبیات به عنوان ابزاری برای ارتقاء سطح کیفی زندگی است.
در این راستا، رهنما با بیان دغدغههای خود، ویدئویی از این گفتگو را منتشر کرده است که در آن به زیباییهای شعر و ادبیات و اهمیت آنها در زندگی پرداخته شده است. او قصد دارد از طریق این ویدئو، پیامی مثبت به جامعه منتقل کرده و بر لزوم توجه به جهان ادبیات تأکید کند تا بتوانیم از خودشیفتگی دور شویم و به سمت رشد و تعالی حرکت کنیم.