در تاریخ بیست و نهم مهرماه 1402، دنیای ایران زمین با خبر تلخی مملو از اندوه و بهت روبهرو شد. جانباز ۱۱۱ ساله دفاع مقدس، «حسین علیزاده» به دیاری دیگر سفر کرد و به جمع همرزمان شهیدش پیوست. این قهرمان ملی که سالها عمر خود را در راه دفاع از میهن اسلامیاش صرف کرده بود، به عنوان سمبلی از فداکاری و ایثار در دلها و ذهنهای مردم ایران جاودانه خواهد ماند.
حسین علیزاده، متولد سال ۱۳۱۱ در شهرستان اصفهان، از نوجوانی به فعالیتهای ملی و مذهبی مشغول بود و با شروع جنگ تحمیلی در سال ۱۳۵۹، با شجاعت و دلیری به جبهههای نبرد حق علیه باطل شتافت. او در عملیاتهای مختلفی شرکت کرد و در نتیجهٔ این فعالیتهای ایثارگرانه، به درجهای از جانبازی نایل آمد که او را به عنوان نمادی از مقاومت و استقامت مردم ایران معرفی میکرد.
آثار جانبازی او روز به روز بیشتر در زندگیاش نمایان میشد. با وجود درد و رنجهایی که ناشی از مجروحیتهای جنگی به او تحمیل شده بود، اما هیچگاه از اهداف خود غافل نشد و به جذب جوانان برای خدمت به میهناش پرداخته و همواره در جلسات مختلف به تشویق و ترغیب نسلهای جوان پرداخت.
حسین علیزاده به عنوان یک شخصیت برجسته در جامعه، بارها مورد تجلیل و تقدیر قرار گرفت. برگزاری مراسمهای گرامیداشت در شهرهای مختلف کشور و نیز اشاره به زندگی و چهره تابناک او در رسانهها، بخشی از ارادت مردم به این جانباز بزرگوار بود. او به عنوان مشاور و استاد برای جوانان و نوجوانان در حوزههای فرهنگی و مذهبی نیز حضور فعالی داشت و همگان را به یادآوری فداکاریهای رزمندگان دفاع مقدس دعوت میکرد.
این جانباز در سالهای اخیر به دلیل افزایش سن و مشکلات جسمانی به آرامش بیشتری در منزل خود دست یافته بود، اما همچنان روحیهای پرنشاط و امیدبخش داشت. خانوادهٔ او به عنوان سبک زندگی و سیرت قهرمان بزرگوار ایران را پاس داشتند و هرگز اجازه ندادند یاد او به فراموشی سپرده شود. یادآوری روزهای جبهه و نیز بیان خاطرات حماسهآفرینان در مکالمات خانوادگی، نمادی از دلبستگی عمیق آنها به تاریخ ملت ایران به شمار میرفت.
خبر درگذشت او بسیاری از فرهنگیان، هنرمندان و جوانان را متأثر کرد. در پی این حادثه تلخ، شبکههای اجتماعی و رسانههای جمعی با انتشار یادداشتها و پیامهای تسلیت به یاد او، سعی در به تصویر کشیدن زندگی این قهرمان ملی داشتند. مردم در گوشه و کنار کشور با برگزاری مراسمهای یادبود و عذاداری، ارادت خود را به حسین علیزاده و همرزمان شهیدش نشان دادند و با دلی مالامال از محبت به آنها، یاد و خاطرشان را زنده نگه داشتند.
ایران اسلامی بر این نکته تأکید دارد که قهرمانان ملی صرفاً در زمان حیات خود مورد توجه قرار نمیگیرند؛ بلکه این بزرگان به دلیل خدمت بیشائبهٔ خود به میهن، همیشه در یاد و خاطر ملت باقی خواهند ماند. مناسبتهای مختلف، بهانهای برای یادآوری فداکاریهای آنها بوده و اکنون نوبت نسلهای امروز است تا با سرلوحه قرار دادن حماسههای رزمندگان، راه آنان را ادامه دهند و ارزشهای دفاع مقدس را در زندگی روزمرهٔ خود تجلی بخشند.
جای دارد در اینجا از تمام جانبازان و خانوادههای آنها تشکر و قدردانی کنیم، چرا که آنها یادگارهای ارزشمند دفاع مقدس هستند و صدای رزمندگانِ دیروز را به نسلهای امروز میرسانند. با درگذشت حسین علیزاده، نه تنها یک جانباز بزرگوار را از دست دادیم بلکه نمادی از جانفشانی و فداکاری را که باید سرلوحه زندگیمان قرار دهیم به دیار باقی فرستادیم. بیشک یاد و خاطر او و تمامی همرزمانش همواره در دل ملت ایران زنده خواهد ماند.