مهرداد ضیایی، بازیگر و کارگردان تئاتر، در اظهارات اخیر خود به چالشهای موجود در عرصه تئاتر ایران پرداخته و تصریح کرد که زندگی با بازیگری در این حوزه، بهویژه به دلیل فشارهای ناشی از برگزاری جشنوارههای متعدد، بهسختی امکانپذیر است. او تأکید کرد که این جشنوارهها، به نوعی موجب حاشیهرانی فرهنگ و هنر تئاتر میشوند و بازیگران و کارگردانان را تحت فشار قرار میدهند.
ضیایی در گفتگو با خبرگزاریها تصریح کرد که برگزاری تعداد زیادی جشنواره در سال، نه تنها باعث ارتقاء کیفیت تئاتر نمیشود، بلکه بسیاری از هنرمندان را به چالشهای مالی و روحی عمیقی دچار میکند. او اشاره کرد که چنین وضعیتی، موجب میشود که هنرمندان نتوانند بهطور مداوم و با تمرکز بر متن و اجرا، پروژههای هنری خود را پیش ببرند.
تئاتر بهعنوان یک هنر نمایشی، نیازمند زمان و فضایی مناسب برای پرورش ایدهها و خلق آثار جدید است. ضیایی بر این نکته تأکید کرد که با بالا گرفتن تعدد جشنوارهها، بسیاری از هنرمندان مجبور به شرکت در این رویدادها میشوند و این موضوع آنها را از فرآیند خلاقانه خود دور میکند. این هنرمند با بیان اینکه تئاتر به مراتب بیش از آنچه که در جشنوارهها دیده میشود، عمق و غنای فرهنگی دارد، افزود: «فشاری که بر روی هنرمندان میآید، آنها را از تمرکز بر روی کیفیت آثارشان بازمیدارد.»
این بازیگر باسابقه همچنین به مشکل همیشگی بودجه و عدم حمایت مناسب مالی از تئاتر اشاره کرد و گفت: «جشنوارهها با هزینههای زیاد خود، منابع مالی را از تئاتر مستقل و آثار طولانی مدت دور میکنند. در حالی که بسیاری از کارگردانان و هنرمندان، به جای شرکت در جشنوارههایی که شاید در سطح بینالمللی هم شناخته شده نیستند، نیاز به حمایتهای مالی و معنوی برای تولید آثار هنری خود دارند.»
وی در ادامه این گفتگو به دوگانگی میان جشنوارهها و اجرای آثار در فضای عمومی اشاره کرد و گفت که این دو باید بهطور همزمان در نظر گرفته شوند تا بتوانند از یکدیگر حمایت کنند. ضیایی بهویژه بر لزوم بازتعریف جشنوارهها با هدف ارتقاء کیفیت تئاتر تأکید کرد و افزود: «جشنوارهها باید بهجای اینکه فقط یک رویداد کمرنگ و زودگذر باشند، از نظر محتوا و کیفیت به نوعی به توسعه فرهنگ و هنر کمک کنند.»
این هنرمند، به اهمیت حمایت از هنرمندان جوان نیز اشاره کرد و بیان داشت که باید بسترهایی فراهم شود که هنرمندان تازهوارد بتوانند بهراحتی ایدههای خود را به مرحله ظهور برسانند. بهنظر او، این حمایتها میتوانند شامل تأمین مالی، مشاورههای هنری و تسهیل دسترسی به فضاهای خلاق برای آزمایش ایدهها باشند.
مهرداد ضیایی در پایان، با ابراز نگرانی شدید از اقبال عمومی به تئاتر و کمرنگ شدن آن در میان دانشجویان و نسلهای جدید، گفت: «ما باید تلاشی جمعی داشته باشیم تا دوباره شور و اشتیاق را به دنیای تئاتر بازگردانیم و به هنرمندان اجازه دهیم تا با آزادی بیشتری آثار خود را خلق کنند.»
بهطور کلی، دیدگاههای مهرداد ضیایی نمایانگر نگرانیهای فراتر از سطح فردی است و بیانگر چالشهای کلانی است که تئاتر ایران در ماههای اخیر با آن مواجه شده است. او با تأکید بر ارزش والای تئاتر در جامعه، یادآور شد که این هنر نمایشی بهطور مداوم نیاز به حمایت و توجه دارد تا بتواند بهعنوان یک منبع غنی فرهنگی به حیات خود ادامه دهد.