سید حسن نصرالله در ۳۲ سالگی با انتخاب به عنوان دبیرکل حزبالله، رهبری این جنبش را به عهده گرفت. این رویداد در سال ۱۹۹۲ و پس از فوت سید عباس موسوی، دبیرکل پیشین حزبالله، رخ داد. نصرالله که در آن زمان یک شخصیت سیاسی و مذهبی جوان به شمار میرفت، به دلیل سابقه فعالیتهایش در حزب و تواناییهای رهبری خود، مورد توجه قرار گرفت.
او در سالهای اولیه تأسیس حزبالله، به عنوان یکی از اعضای کلیدی این جنبش به فعالیت پرداخت و در زمینههای فرهنگی و سیاسی به توسعه این حزب کمک کرد. از آنجا که حزبالله در شرایط بحرانی و پس از جنگ داخلی لبنان به وجود آمده بود، نصرالله نیز با تکیه بر تجربیات خود و روحیهای که از مفاهیم دینی و ملیگرایانه میگرفت، توانست حزب را به یک نیروی تاثیرگذار در لبنان و منطقه تبدیل کند.
تحت رهبری نصرالله، حزبالله به توافقات جدیدی دست یافت و توانست با قدرت نمایی در زمینههای نظامی و اجتماعی، جایگاه خود را در لبنان و فراتر از آن تقویت کند. او با مهارت در زمینههای دیپلماتیک و نظامی، حزبالله را به عنوان یک نیروی مقاومتی در برابر تهدیدات خارجی معرفی کرد و توانست تأثیراتی عمیق بر سیاستهای منطقهای بگذارد.