ممنوعیت استفاده دانشجویان دانشگاه علامه از آسانسور؛ تبعیضی آشکار در دل دانشگاه
در روزهای اخیر، دانشگاه علامه طباطبایی یکی از معتبرترین مراکز آموزش عالی کشور، با تصمیمی جنجالی و غیرمنتظره، استفاده دانشجویان از آسانسورهای این دانشگاه را ممنوع اعلام کرد. این اقدام در حالی صورت میگیرد که این دانشگاه به عنوان یکی از بزرگترین و مهمترین مراکز آکادمیک در ایران، بیش از 20 هزار دانشجو را در مقاطع مختلف تحصیلی پذیرش میکند.
از زمان عمومی شدن این خبر، واکنشهای مختلفی از سوی دانشجویان، اساتید و حتی برخی مسئولان دانشگاه به این تصمیم نشان داده شده است. دانشجویان این دانشگاه، بسیاری از آنها از افراد کارآفرین و آیندهسازان کشور، به شدت از این تصمیم ابراز نارضایتی کرده و آن را نشانهای از تبعیض دانستهاند. این در حالی است که جمعیت بالای دانشجویان و فعالیتهای آموزشی در این مرکز، نیاز به سهولت در دسترسی به فضاهای آموزشی و خدماتی را بیش از پیش نمایان میکند.
این ممنوعیت به طور خاص به آسانسورهای برخی از ساختمانهای آموزشی و اداری تعلق دارد و به نظر میرسد که مسئولان دانشگاه در نظر دارند با این اقدام، فرایند کارآمدتری را در استفاده از این امکانات فراهم کنند. اما واقعیت آن است که این تصمیم در عمل به بروز مشکلاتی جدی و از جمله نابرابریهایی در دستیابی به خدمات منجر شده است.
بهگفتهی برخی دانشجویان، در ساعات اوج رفت و آمد به کلاسهای درس، پذیرش محدودیت در استفاده از آسانسور میتواند به شکل قابل توجهی بر عملکرد آموزشی آنها تأثیر منفی بگذارد. بهویژه برای دانشجویانی که با مشکلات جسمی و حرکتی مواجه هستند، این تصمیم میتواند مانع از حضور موثر آنها در کلاسهای درس شود. مشخص است که دانشگاه باید فضایی فراهم کند که در آن تمامی دانشجویان بتوانند به راحتی از امکانات آموزشی بهرهمند شوند.
در این میان، برخی از اساتید دانشگاه نیز دربارهی این تصمیم ابراز نظر کرده و بر ضرورت رعایت حقوق اساسی دانشجویان تأکید کردند. یکی از اساتید دانشگاه علامه با اشاره به تبعات منفی این اقدام بر روند آموزشی، بیان داشت: “ما همواره میکوشیم تا فضایی عادلانه و برابر برای همه دانشجویان فراهم کنیم. قطعاً چنین تصمیماتی میتواند آموزش را تحت تأثیر قرار دهد و الذکر آسایش دانشجویان را به خطر بیندازد.”
تعداد قابل توجهی از دانشجویان با انتشار نامهای خطاب به مدیریت دانشگاه، خواستار بازنگری در این تصمیم شده و نیز پیشنهاد کردهاند که به جای محدود کردن استفاده از آسانسور، تدابیر لازم برای مدیریت بهتر از این امکانات در نظر گرفته شود. این نامه که به امضای هزاران نفر از دانشجویان رسید، به وضوح نشان میدهد که دانشجویان از حق خود برای دسترسی به امکانات آموزشی دفاع میکنند.
در نهایت، این ممنوعیت جدای از محتوای آن، بار دیگر همگان را متوجه این مهم میکند که دقت و توجه به نیازهای واقعی دانشجویان باید در راس سیاستگذاریهای دانشگاهی قرار گیرد. تصمیمات اتخاذ شده در این حوزه باید عادلانه و با در نظر گرفتن همه ابعاد مختلف زندگی دانشگاهی باشد. امید است مسئولان دانشگاه علامه طباطبایی هرچه سریعتر به این موضوع رسیدگی کرده و با بازنگری در تصمیمات خود، فضایی عادلانه و برابر برای تمام دانشجویان ایجاد نمایند تا در این دانشگاه معتبر، همگان بتوانند از ظرفیتهای آموزشی و علمی بهره لازم را ببرند.