ایران در جریان مذاکرات با ایالات متحده، از متحدان راهبردی خود به عنوان ابزارهایی در این بازی استفاده میکند. این رویکرد به ایران این امکان را میدهد که فشارها را کاهش دهد و در فرآیند دیپلماسی قدرت بیشتری به دست آورد. با بهرهگیری از نفوذ و حمایت متحدانش، تهران امیدوار است تا بتواند منافع خود را در مذاکرات حفظ کند و به توافقاتی دست یابد که به نفع آن باشد. این استراتژی نشاندهنده پیچیدگی روابط بینالمللی و اهمیت همکاریهای چندجانبه در مسائل حساس جهانی است.
