زلزلهای با قدرت ۴.۹ ریشتر دهدشت را لرزاند
شهر تاریخی و زیبای دهدشت، مرکز شهرستان کهگیلویه در استان کهگیلویه و بویراحمد، روز گذشته (بیست و دوم مهرماه ۱۴۰۲) شاهد زلزلهای نسبتا شدید بود. بر اساس گزارشهای اولیه، زمینلرزهای به قدرت ۴.۹ ریشتر این منطقه را تحت تأثیر قرار داد و باعث بروز نگرانیهای بسیاری در بین ساکنان و مسئولان شد.
ساعت وقوع این زمینلرزه حدود ۱۷:۳۴ به وقت محلی ثبت شد و کانون آن در عمق ۱۰ کیلومتری زمین و در فاصلهای نسبتاً نزدیک به شهر دهدشت قرار داشت. این زلزله به قدری محسوس بود که ساکنان شهر و مناطق اطراف آن بلافاصله به خیابانها و فضاهای باز هجوم آوردند و از ترس آسیبهای احتمالی داخل ساختمانها را ترک کردند.
طبق بررسیهای اولیه، با وجود شدت زلزله، خوشبختانه هیچگونه گزارش رسمی حاکی از وقوع خسارات جانی یا مالی جدی مؤثر در دهدشت و روستاهای مجاور آن به ثبت نرسیده است. با این حال، برخی از ساکنان از احساس ترس و وحشت ناشی از حرکت زمین به ویژه در دقایق ابتدایی زلزله خبر دادند.
معاونت مدیریت بحران استان کهگیلویه و بویراحمد بلافاصله پس از وقوع زلزله اعلام کرد که نیروهای خود را به حالت آمادهباش درآورده و به بررسی وضعیت مناطق آسیبدیده پرداختهاند. علاوه بر این، تیمهای ارزیابی و امداد در نقاط مختلف شهر مستقر شدند تا در صورت بروز هرگونه مشکل و نیاز به کمک، اقدامهای فوری انجام دهند.
زیرساختهای اصلی شهر و از جمله آب، برق و گاز تا به حال بهحالت نرمال عمل کرده و هیچ اختلال جدی عامل لرزش زمین در آنها مشاهده نشده است. این موضوع نشاندهندهی آمادهباش و مقاوم بودن بناها و تأسیسات شهری دهدشت برابر خطرهای طبیعی است.
زلزله ۴.۹ ریشتری دهدشت در حالی رخ داد که این منطقه به دلیل موقعیت جغرافیایی خود، در زمرهی مناطق زلزلهخیز کشور محسوب میشود. با توجه به وجود گسلهای متعدد در این استان، توجه به اصول ایمنی در ساختوساز و آمادهسازی ساکنان در مواجهه با چنین بلایای طبیعی از اهمیت بسیاری برخوردار است.
از آنجا که زلزلهها یکی از بلایای طبیعی غیرقابل پیشبینی به شمار میروند، آموزش و آگاهیسازی جامعه در مورد چگونگی مواجهه با این رخدادها میتواند نقش تعیینکنندهای در کاهش خسارات و آسیبهای احتمالی داشته باشد. مسئولان محلی و مدیران شهری میبایست در راستای ارتقاء سطح آگاهی عمومی از طریق برگزاری دورهها و کارگاههای آموزشی گام بردارند.
به رغم همهی مشکلاتی که ممکن است زلزلههایی از این دست به دنبال داشته باشد، اما باید به یاد داشت که پیشرفتهای علمی و فناوری امکاناتی را فراهم آورده است که میتوان با شناسایی الگوهای زلزله و بهنگامسازی دسترسی به اطلاعات، میزان خسارات را به حداقل رساند.
در پایان، بار دیگر تأکید میشود که مدیریت بحران و آمادگی جامعه برای رویارویی با زلزلهها باید در اولویت قرار گیرد. این امر نهتنها از طریق زیرساختهای مقاوم، بلکه همچنین از طریق بهبود آموزش و آگاهی عمومی میسر است. وضعیت کنونی مردم دهدشت به عنوان شاهدی از یک حادثه طبیعی، نهتنها مایهی تأمل و یادآوری است، بلکه جهتدهندهای برای تدابیر پیشگیرانه در آینده نیز خواهد بود.