شگفتی و شرمساری: عدم حضور نام شما در فهرست 350 سینماگر معترض به رژیم صهیونیستی
در هر برههای از زمان، سینماگران و هنرمندان با استفاده از هنر خود، آراء و نظرات اجتماعیاشان را به تصویر میکشند. این فعالیتها میتوانند صدای اعتراض به ظلمها و ناملایمات باشند. اما آنچه که این روزها بیشتر از هر زمان دیگری جلب توجه میکند، غیبت برخی از نامهای مطرح و شناختهشده در جامعه هنری در فهرست سینماگران معترض به رژیم صهیونیستی است.
در روزهای اخیر، 350 هنرمند و سینماگر از نقاط مختلف دنیا، به ویژه از کشورهای عربی و اسلامی، با صدور بیانیهای رسمی، اعتراض خود را نسبت به اقدامات رژیم صهیونیستی در فلسطین اعلام کردند. این فهرست که نشاندهنده همبستگی و وحدت بین هنرمندان در مقابله با ظلم و ناعدالتی است، به یک پدیده حیرتانگیز بدل شده است. شگفتی با انتشار این فهرست شروع شد؛ افرادی که در عرصه سینما شناخته شده و محبوب هستند، نامشان در این فهرست وجود ندارد و این موضوع به نوعی موجب شرمساری و ناامیدی در میان حامیان حقوق بشر شده است.
در این میان، نامهای مشهوری چون «اصغر فرهادی»، «بهروز افخمی» و «نیکی کریمی» در این فهرست وجود دارد، در حالی که برخی از افراد شناختهشده دیگری که به عنوان نمادهای سینمای معاصر ایران شناخته میشوند، به طرز عجیبی غایب هستند. این موضوع میتواند دلایل متعددی داشته باشد؛ از فعالیتهای هنری و اقتصادی گرفته تا عدم تمایل به ورود به مسائل سیاسی و اجتماعی. با این حال، عدم حضور نام برخی از سینماگران باعث ایجاد انتقاداتی در میان جامعه هنری و هواداران آنها شده است.
سینما یکی از هنرهای تأثیرگذار جوامع است. هنر سینما توانسته است در طول سالها، انسانها را به تفکر وادارد و آنها را به سوی عدالت و راستی هدایت کند. اظهارنظرهای هنرمندان در چنین مواقعی میتواند تلنگری برای عموم مردم باشد و صدای مظلومان را به گوش جامعه برساند. این موضوع در تاریخ معاصر به خوبی مشهود است؛ به عنوان مثال، در دهههای اخیر هنرمندانی که به نفع حقوق بشر در حال مبارزه بودهاند، همواره مورد توجه و احترام جوامع قرار گرفتهاند.
غیبت نامهای آشنا در فهرست معترضان به رژیم صهیونیستی، نه تنها پرسشهایی را در رابطه با انگیزههای این هنرمندان ایجاد میکند، بلکه همچنین به تحلیل آثارشان نیز رونق میبخشد. آیا سینماگران به دلیل ترس از تبعات سیاسی، حاضر به گام برداشتن در مسیر عدالت نیستند؟ یا اینکه باور دارند که هنر آنان نباید در گودال سیاست فرورود و باید مستقل باقی بماند؟ این سوالات متداول در بین تماشاچیان و علاقهمندان به سینما است.
امروزه عصر اتصال اطلاعات و ارتباط جهانی است. از این رو، هنرمندان نه تنها در کشور خود، بلکه در سطح جهانی نیز در معرض قضاوت و داوری قرار دارند. فعالان حوزههای فرهنگی و حقوق بشری بر این باورند که سکوت و عدم ابراز نظر در برابر ظلم، خود به نوعی همدستی با ظالمین است. در این فضا، وجود فهرستی با 350 نام که همگی بر سر اصول انسانی و اجتماعی به اشتراک نظر رسیدهاند، نشاندهنده نیازی است که جامعه جهانی به اتحاد در برابر ناعدالتیها دارد.
فهرست 35۰ سینماگر معترض به رژیم صهیونیستی، نه تنها نمایشگر وفاداری به حقوق بشر است، بلکه شگفتی و شرمساری را نیز به همراه دارد. انتظار میرفت که چهرههای بیشتری در این جمع باشند و صدای خود را در حمایت از عدالت بالا ببرند. این موضوع حساسیت جامعه را نسبت به آثار هنری و شخصیتهای سینمایی افزایش داده و باید با دقت و تأمل بیشتری به آن پرداخته شود.
در نهایت، آیا در آینده شاهد تلاش بیشتر هنرمندان برای بیان موضع خود خواهیم بود؟ آیا حضور در چنین فهرستهایی نشان از شجاعت و از خودگذشتگی است؟ پاسخ به این سوالات ممکن است در آثار آتی هنرمندان و واکنشهای جامعه به رفتارهای اجتماعی و سیاسی آنان نمایان شود. فقط زمان خواهد نشان داد که آیا سینما، به عنوان ابزاری برای بیان حقیقت و عدالت، میتواند راه خود را در دنیای پر از تضادها و ناعدالتیها پیدا کند یا خیر.