زمانی که رهبر انقلاب به یاد زندگی رزمندگان و امدادگران میافتد، احساس حسرت و اندوهی در دلش ایجاد میشود. این احساس نه تنها به خاطر فداکاریها و ایثارگریهایی است که این افراد در دورههای بحرانی از خود نشان دادهاند، بلکه ناشی از واقعیتی دردناک است که در زندگی روزمره آنان وجود داشته است. این واقعیت به ما یادآوری میکند که میهنپرستی و از خودگذشتی این قشر از جامعه باید مورد قدردانی قرار گیرد و باید تمام تلاش خود را برای بهبود شرایط زندگی آنان و خانوادههایشان بکار بندیم. ایثارگران که در میدان مبارزه با مشکلات، جانفشانی کردند، سزاوار یک زندگی با کرامت و شایسته هستند. بنابراین، در نظر گرفتن نیازها و مشکلات آنها، اقدامی ضروری است که باید به آن توجه ویژهای داشت.
