پرداخت حق عائلهمندی به زنان؛ حق مسلمی که نادیده گرفته میشود!
در دنیای امروز، عدالت اجتماعی و حقوق زنان از موضوعات حیاتی و اساسی به شمار میآید. در این میان، حق عائلهمندی یکی از حقوق مسلم زنان است که متأسفانه به آن توجه شایستهای نشده است. این حق به زنان شاغل و سرپرست خانوادهها تعلق دارد و باید به عنوان یک حقوق اساسی در نظام قانونی کشور اعتبار پیدا کند. پرداخت حق عائلهمندی به زنان نه تنها تأمین معیشت خانوادهها را تسهیل میکند، بلکه به تقویت جایگاه اجتماعی و اقتصادی زنان نیز کمک مینماید.
حق عائلهمندی به معنای فراهم کردن امکانات و حمایتهای مالی برای زنان سرپرست خانواده است که مسوولیت تأمین نیازهای مالی خانواده را بر عهده دارند. با وجود اینکه این حق در قوانین کار و تأمین اجتماعی مطرح شده است، در عمل شاهد عدم اجرای آن و همچنین نابسامانیهایی در پرداخت این حقوق به زنان هستیم.
بسیاری از زنان در ایران به عنوان سرپرست خانواده، مسئولیتهای متعددی را به دوش میکشند. این دسته از زنان نه تنها در محیطهای کار فعال هستند بلکه وظیفه مدیریت و تأمین نیازهای خانواده را نیز بر عهده دارند. با این حال، با وجود زحمات و كوششهای آنان، برخی سازمانها و نهادها به دلیل نبود شفافیت و عدم نظارت کافی، از پرداخت حق عائلهمندی به این قشر غفلت میکنند.
به عنوان نمونه، زنان شاغل در بخشهای دولتی و خصوصی باید از حق عائلهمندی برخوردار باشند تا بتوانند در زندگی خانوادگی و اجتماعی خود به خوبی عمل کنند. اما معمولاً دیده میشود که این حق عملاً در بسیاری از نهادها به آنها تعلق نمیگیرد و این امر به نوبه خود در ایجاد نابرابریهای اجتماعی و اقتصادی تأثیرگذار است.
پرداخت حق عائلهمندی به زنان همچنین میتواند به تقویت بنیان خانوادهها کمک کند. وقتی زنان از حمایت مالی کافی برخوردار شوند، میتوانند با اعتماد به نفس بیشتری به وظایف خود ادامه دهند و به نوعی نهاد خانواده را در برابر چالشهای اقتصادی و اجتماعی مقاومتر کنند. در اینجا مسوولان و تصمیمگیرندگان باید به این نکته توجه کنند که تأمین نیازهای مالی خانوادهها، نه تنها بر عهده مردان نیست، بلکه زنان نیز باید در این زمینه مورد حمایت قرار گیرند.
از سوی دیگر، وجود قوانین و مقررات حمایت از زنان سرپرست خانواده باید به طور جدی مورد بررسی و بازنگری قرار گیرد. چرا که عدم دسترسی به حق عائلهمندی و حمایتهای مالی مرتبط با آن، میتواند به تبعات منفی اجتماعی، مانند افزایش طلاق، آسیبهای اجتماعی و بحرانهای خانوادگی منجر شود.
در کشورهای پیشرفتهتر، سیاستهای حمایتی و حقوقی درباره زنان بر اساس واقعیتهای اجتماعی و اقتصادی تنظیم شده است. ایران نیز به عنوان یک کشور با تاریخ و فرهنگ غنی باید از این تجربیات درس بگیرد و به لحاظ حقوقی بستر مناسبی برای پرداخت حق عائلهمندی به زنان فراهم کند. این مسأله نه تنها به بهبود وضعیت معیشتی زنان سرپرست خانواده کمک خواهد کرد، بلکه به تسهیل فرآیند شغلی آنها و افزایش بهرهوری در محیط کار نیز منجر میشود.
در نهایت، زمان آن فرا رسیده است که مسوولان گوش به زنگ خواستههای زنان باشند و با اتخاذ تصمیمات مؤثر و جامعنگر، شرایط لازم را برای پرداخت حق عائلهمندی و توجه به حقوق زنان فراهم آورند. تحقق این حق نه تنها به عنوان یک مسأله انسانی و اخلاقی، بلکه به عنوان یک ضرورت اجتماعی، در سرلوحه اقدامات دولت و نهادهای مربوطه قرار گیرد.
با این حساب، انتظار میرود که در آیندهای نزدیک، زنان ایرانی که به عنوان سرپرست خانواده فعالیت میکنند، نسبت به تأمین حق عائلهمندی و برخورداری از دیگر حمایتهای اجتماعی و حقوقی مطمئن شوند و این حق مسلم به نحو شایستهای به رسمیت شناخته شود.